Web first or app first?

Η ερώτηση μπαίνει ως θέμα καναλιού: χρειαζόμαστε app; Και η απάντηση δίνεται για λόγους γοήτρου, επειδή έχει ένας ανταγωνιστής. Καμία από τις δύο οπτικές δεν βγάζει καλή απόφαση. Η ερώτηση που πραγματικά αποφασίζει αφορά τη συχνότητα: πόσο συχνά σας χρειάζεται ένας πελάτης;

Ο καταμερισμός είναι σχεδόν κανόνας. Το web είναι καλύτερο για να φέρνει νέους πελάτες, γιατί εκεί φτάνει ένας άγνωστος από μια αναζήτηση, ένα link ή μια διαφήμιση, χωρίς κόστος και χωρίς δέσμευση. Το app είναι καλύτερο για να ξαναέρχονται, γιατί είναι το μόνο που ο πελάτης δέχτηκε να κρατά στο κινητό του. Αν ένας πελάτης έρχεται σε επαφή με την επιχείρησή σας λιγότερο από περίπου μία φορά τον μήνα, το app είναι ένας σελιδοδείκτης που πιάνει ενενήντα megabytes. Θα σβηστεί την επόμενη φορά που θα γεμίσει η μνήμη του κινητού. Αν έρχεται κάθε εβδομάδα, η σχέση σας ζει στο app και το website είναι η βιτρίνα.

Το τεστ που χρησιμοποιούμε είναι αν το προϊόν χρειάζεται κάποια από τέσσερις άδειες που δεν έχει ένας browser. Να ξέρει ποιος είστε χωρίς να του το ξαναπείτε. Να θυμάται πού σταματήσατε. Να σας ειδοποιεί πρώτο. Και να δουλεύει όταν δεν υπάρχει δίκτυο. Ένα app που δεν χρησιμοποιεί καμία από τις τέσσερις δεν είχε λόγο ύπαρξης. Ένα app που τις χρησιμοποιεί και τις τέσσερις γίνεται συνήθεια: αποθηκευμένα στοιχεία, ό,τι κάνατε την προηγούμενη φορά ξανά με ένα άγγιγμα, μια ειδοποίηση που αξίζει να επιτρέψετε, ένα πρόγραμμα ταξιδιού που ανοίγει σε λειτουργία πτήσης. Και σε μια καταναλωτική επιχείρηση, οι συνήθειες των πελατών είναι το μόνο πλεονέκτημα που δεν σας παίρνει εύκολα ο ανταγωνισμός.

Για τις περισσότερες εταιρείες η σειρά που δουλεύει είναι πρώτα το web. Με μία προϋπόθεση που δεν κοστίζει σχεδόν τίποτα στην αρχή και τα κοστίζει όλα αργότερα: το API σχεδιάζεται ως API του προϊόντος, όχι του website. Δηλαδή οι κανόνες της επιχείρησης βρίσκονται στο API και όχι μέσα σε μια σελίδα. Η δομή των δεδομένων δεν ακολουθεί τη διάταξη μιας σελίδας. Και η ταυτοποίηση γίνεται με tokens που μπορεί να κρατήσει οποιαδήποτε εφαρμογή, όχι με ένα session που ανήκει στον browser. Κάντε το αυτό, και το app γίνεται ο δεύτερος χρήστης ενός συστήματος που ήδη δουλεύει. Παραλείψτε το, και το έργο του app ξεκινά με τρεις μήνες ξαναγράψιμο του backend. Αυτός είναι ο κρυφός λόγος που τόσες προσφορές για apps σας ξαφνιάζουν.

Η ενδιάμεση λύση αξίζει περισσότερη προσοχή από όση της δίνουν συνήθως. Ένα progressive web app (PWA) είναι ένα website που εγκαθίσταται στην αρχική οθόνη, δουλεύει χωρίς σύνδεση και δέχεται push ειδοποιήσεις, σε iOS και Android. Σήμερα κάνει τα περισσότερα από όσα κάνουν στην πράξη τα εταιρικά apps. Βγαίνει χωρίς έλεγχο από τα stores, ενημερώνεται αμέσως και είναι ένας κώδικας αντί για δύο. Αυτό που ακόμη δεν μπορεί να κάνει είναι ό,τι θέλει βαθιά πρόσβαση στο κινητό: τοποθεσία στο παρασκήνιο, άμεση πρόσβαση στο υλικό της συσκευής, widgets, το μενού κοινοποίησης, βιομετρικά πέρα από ό,τι προβλέπει το web, και την προβολή που κερδίζετε απλώς επειδή είστε μέσα σε ένα store. Για ένα πρόγραμμα επιβράβευσης ή ένα προϊόν περιεχομένου, κανείς δεν θα τα χρειαστεί. Για ένα προϊόν delivery, τράπεζας ή ταξιδιού, αυτά ακριβώς είναι το προϊόν.

Η συνέπεια που υποτιμάται είναι οργανωτική, όχι τεχνική. Δύο επιφάνειες σημαίνουν δύο κύκλους εκδόσεων, δύο σετ analytics, δύο σενάρια υποστήριξης, και δύο σημεία όπου ένα bug αναφέρεται αλλά διορθώνεται μόνο στο ένα. Μια εταιρεία που δεν μπορεί να κρατήσει ενημερωμένο ένα website δεν θα κρατήσει ενημερωμένο ένα app. Και ένα παρατημένο app κάνει μεγαλύτερη ζημιά στο brand από την απουσία app. Ο πελάτης του παραχώρησε χώρο στο κινητό του, κι εκείνο του το ξεπλήρωσε κλείνοντας απότομα.

Άρα: πρώτα το web. Εκτός αν το προϊόν χρειάζεται πραγματικά τις τέσσερις άδειες, και εκτός αν κάποιος μέσα στην επιχείρηση θα έχει την ευθύνη του app για χρόνια και όχι μόνο για ένα launch. Η ερώτηση που αξίζει να κάνετε δεν είναι ποιο από τα δύο φτιάχνουμε. Είναι ποιο από αυτά είμαστε έτοιμοι να συντηρούμε ακόμη το 2029.